به سفارش روزنامه ی جام جم – ضمیمه ی نسل سوم

دروغ و دربی!

قبل از خواندن این مطلب چند نکته را دقت داشته باشید :

1 – اصلا مهم نیست که شما طرفدار چه تیمی هستید یا نگارنده طرفدار چه تیمی ست! آنچه مشخص است هر دو طرف(هم شما و هم من) بالاخره طرفدار تیمی هستند!

2 – آنچه مشخص است اینکه ما همگی فوتبال را دوست داریم؛ حال چه این فوتبال و اجزای تشکیل دهنده اش کثیف باشند و چه تمیز!

3 – به هر حال فوتبال همین است که می بینید!

شاید کمی عجیب باشد و شاید هم اصلا عجیب نباشد اما "دربی" یا به قول بعضی ها "داربی" یا به قول بعضی ترها "شهرآورد" رابطه ای مستقیم با دروغ دارد! این نکته را هم می دانید که دروغ از بدترین نوع گناهان است؛ البته متاسفانه! نکته ای که این وسط جالب به نظر می رسد دو طرفه بودن این رابطه است. یعنی تا دروغ ها نباشند مسلما دربی ، دربی نمی شود و از آن طرف دربی ای دربی درست و حسابی ست که سرشار از دروغ ها و لاف های بی اساس باشد!

بگذارید دیگر حاشیه نروم و یک راست بروم سراغ اصل مطلب. این دروغ ها چندین مرحله دارد. مرحله ی اول این رابطه ی دوطرفه هفته ها قبل از دربی شروع می شود. فرض کنید تقریبا اوایل فصل هستیم و مشخص شده است که در فلان هفته موعد بازی ست. رئیس یکی از دو باشگاه دربی ساز با هفتاد روزنامه و چندین شبکه مصاحبه می کند که ما از همین الان کاملا آماده ی بازی با حریف سنتی خود هستیم؛ اما این ادعای دروغین با باخت های شروع فصل و باخت مقابل حریف برملا می شود! نکته ی جالب این است که رئیس محترم بعد از باخت، دروغ اوایل فصل را به توان می رساند و دروغی دیگر تحویل مردم می دهد: " من هیچ وقت چنین مصاحبه هایی نکرده ام . من همه را تکذیب می کنم و ...!!! "

از آن طرف، رئیس آن یکی تیم پایتخت می گوید: "بدلیل چند میلیارد(!) بدهی اصلا قادر به حضور در لیگ نیستیم چه برسد بازی در دربی!" اما فوتبال دوستان محترم هر روز از ارقام نجومی قرارداد بازیکنان، جشن ها و ولخرجی ها، افتتاح ساختمان های شیک و مجلل و ... شگفت زده می شوند! البته دروغ های نوع دیگر نیز در این مرحله وجود دارند که بیشتر به منظور فریب مردم صادر می شوند و هیچ ارزش قانونی دیگری نیز ندارند! مثل اردوهای درجه ی یک(!) در کمپ های درجه یک تر بین المللی(!) در بهترین نقاط آب و هوایی اروپا، استخدام روانشناس و جامعه شناس(!) و ...

مرحله ی دوم جذاب ترین مرحله ی دروغ پراکنی هاست که در یک هفته مانده به شروع مسابقه شروع می شود. مرحله ای سراسر هیجان با انواع و اقسام دروغ های شاخدار که هدفی جز سرکار گذاشتن مردم و مشغول کردن آن ها و افزایش تیراژ روزنامه ها ندارد. در مصاحبه ای، رئیس یکی از دو باشگاه چنان با اطمینان از زدن 6گل به حریف می گوید که خدایی نکرده انگار وحی بر ایشان نازل شده است! از آن طرف رئیس آن یکی باشگاه ِ علی الظاهر بدبخت و بی پول، ناگهان چند میلیاردی رو می کند(حال از کجا بماند!) و تمام چک های برگشتی و حتا نرسیده ی بازیکنان و عوامل را به راحتی پاس می کند! به علاوه ی وعده ی پاداش های چند میلیونی که بعضی از مردم همین سرزمین حتا خواب آن ها را نیز نمی توانند ببینند!

در ادامه ی همین ماجراها، مربی های هر دو تیم از شناخت کامل سیستم و نحوه ی بیان بازی طرفین حرف می زنند و وعده ی پیروزی پر گل را می دهند. غافل از آنکه در اغلب اوقات هر دوی آن ها دروغ گفته اند(تساوی های این چند ساله را یک مروری بکنید) و در اندک مواردی پیدا می شود که یکی از طرفین کمی راست گفته باشد!

می بینید؛ هنوز بازی شروع نشده است و این همه دروغ در بین مردم دهان به دهان می چرخد! عوامل انتقال دهنده ی این دروغ ها هم ناخواسته رسانه ها هستند. از همه ی این ها که بگذریم این دروغ ها سوای دروغ ها و لاف هاییست که طرفداران دو تیم نثار یکدیگر می کنند! البته در کنار همه ی این ها نباید از نقش شایعه پردازان دو تیم که معمولا استخدامی خود باشگاه ها هستند هم گذشت!

عجله نکنید! هنوز وارد مرحله ی سوم و شروع بازی نشده ایم! حالا باید سری به مسئولین محترم بزنیم که همیشه وعده ی بازی پرگل، جذاب، تماشاگر پسند و جوانمردانه را می دهند! اما خب، مستحضرید که غالبا همه ی گفته هایشان دروغ از آب در می آید. البته آن ها در راستای استحکام این وعده هایشان مهمانی ها و جشن های قبل از بازی هم برگزار می کنند که از قضا همان مهمانی ها محفل دروغ گویی و دروغ پردازی و دروغ نمایی دوستان می شوند. از لبخندهای دروغین، مصاحبه های دروغین و خیالی، وعده های دروغین، دست دادن ها و در آغوش گرفتن های دروغین بگیرید تا وعده ی بازی جوانمردانه و عدم وجود حساسیت در این بازی!

صبر کنید؛ هنوز هم بازی شروع نشده است! هنوز به دروغ پردازی های بازیکنان نرسیده ایم! در همین هین هم دروغ ها و شایعه های زیادی حول و حوش مبلغ تیم داوری، مبلغ تبلیغات و اسپانسر ها و ... می چرخد!

بازیکنان دو تیم، هر لحظه که به موعد بازی نزدیک تر می شوند، مثل یک درام هیجان انگیز و خیالی چنان شومن بازی در می آورند که روی دروغ های سیزده بدر را کم می کنند! از زدن 3 گل به تن هایی به تیم حریف بگیرید تا دیدن خواب گل که هر شب آن ها را هیجان زده از خواب می پراند! کری خوانی های جذاب اما مردم فریب و دروغین که صفحات زرد و رنگین روزنامه ها را پر می کنند تا نوید یک بازی هیجان انگیز اما چون طبلی توخالی پوچ را بدهند!

در مرحله ی سوم هم که دروغ ها کاملا مشخص و واضح است. فقط کافی ست یک بار استادیوم رفته باشید تا بازار سیاه بلیط ها – که مسئولین همیشه منکر آن ها هستند - ، قیمت های چند برابر اقلام خوراکی، فحش های بی ربط و دروغین خانوادگی و ... را مشاهده کنید. در طول بازی هم فحش های زیر لب و عصبیت های فروخفته بازیکنان، علی رغم ظاهر خندان و کمک های جوانمردانه، نفرتی عمیق اما ناخواسته در دل شما ایجاد می کند. ناراحتی از تعویض ها در عین اینکه ادعای دوستی و رفاقت با سرمربی از سر و روی بازیکن می بارد، خطاها و تکل های خشن در عین دوستی های خیالی قبل از بازی، برای تماشاگر بازی کردن که ادعایی بزرگ و اغلب دروغ است، برای پول بازی نکردن که این یکی از آن دروغ های شاخدار است که با عقب افتادن یکی از چک ها رونمایی می شود، به زمین انداختن ها و پنالتی گرفتن های دروغین و هزاران دوز و کلک فنی و غیر فنی دیگر حال آدم را دگرگون می کند.

در مرحله ی چهارم هم این داستان ادامه دارد. مرحله ی پس از بازی که همه ادعای بازی بهتر، جوانمردانگی بیشتر، خسارت های ناچیز و بی چیز، مصاحبه ها و رفاقت ها و عکس های دروغین و ... را ارائه می دهند.

فکر کنم حوصله ی شما هم سر رفته است؛ که اگر می خواستم ادامه ی ماجرا را هم بنویسم مثنوی هفتاد من می شد. یک بازی و این همه دروغ و دوز و کلک!

اگر حرف های مرا قبول ندارید، فقط یکبار برنامه ی 90 را کامل ببینید و قضاوت کنید که چگونه دروغ مثل آب خوردن در فوتبال ما – و نه فقط دربی ما – جاری ست و کک کسی هم نمی گزد!