غربت یعنی چه ؟یعن سر دو راهی آشنا شدن؟

غربت رو واسه کی تعریف میکنیم؟

ولش کن بگذار از بقیه اش بگذریم

.

.

.

.

.

.

.

.

از خود تا بحال پرسیده ایم چرا واسه ی بزرگان غربت رو تعریف میکنیم؟

چرا اینقدر واسه امام رضا (ع) میگیم غریب؟

فکر میکنم بیشتر واسه ی این باشد که چون آن عزیزان رو محترم میشمریم و بزرگ.نمیتوانیم کوچکترین بی احترامی رو به آنان تحمل کنیم.واسه اینه شاید.واسه دلمون که غربت رو تعریف میکنیم.

اما یه غربت هست که بدجور تو دلت چنگ میندازه. حتی بیشتر از غربت امام رضا(ع).

تو ذی الحجه شهادت امام محمد باقر(ع) هیچ کی تو مدینه نیست که حتی از پشت پنجره های بقیع غربت رو فریاد کنه.همه عازم مکه و عرفات شده اند.هیچ کی نیست که تو شهادت اونجا باشه .این یعنی غربت.همه رفتند.لبیکی درراه است.لبیک......

السلام علیک یا محمد بن علی (ع)

هر وقت که نام علی بر زبان می رانم یا یاد او بر دلم می افتد، به خود می لرزم، اشک از چشمانم فرو می چکد، آتش دردناک و لذت بخشی وجودم را فرا می گیرد، در او محو می شوم، عاشقانه با او راز و نیاز می کنم، و روحم آشفته وار علی علی می گوید ...آخر چگونه می توان خدای بزرگ را پرستید و به علی عاشق نشد؟ چگونه ممکن است به خدا که کمال مطلق است چشم دوخت ولی کمال متعالی علی را ندیده گرفت؟ عشق به علی جزوی از پرستش خداست.عجب دارم اگر کسانی قلب داشته باشند و زیبایی و عشق و انسانیت در آن ها اثر کند، ولی در مقابل آن همه لطف و کمال و عشق و انسانیت علی شیفته نگردند ...مگر ممکن است این همه لطف و عشق را فقط پدیده ای مادی دانست؟ آن احساس مرموز قلبی را که در وجود انسان ها موج می زند، چگونه می توان با فرمول های خشک و بی روح مادی توجیح کرد؟ روح علی در قالب ماده نمی گنجد و آن همه عشق و کمال نمی تواند از ماده ی سرد و بی جان بتراود.هر که را دیده ام، علی را دوست می دارد و در مقابل عظمت و انسانیت او تعظیم می کند.چرا این قدر علی علی می گوییم و دنبال او می رویم؟ چرا این قدر شیفته ی علی هستیم؟ چرا اینقدر در عشق او می سوزیم؟ چرا همه ی ما می خواهیم مثل علی باشیم، دوست داریم که در عشق و کمال به درجه ی او برسیم، خوش داریم در شجاعت، در صبر، در علم و تقوا، در سخن وری، در همه ی فضائل اخلاقی مثل او باشیم؛ ولی می دانیم که حد علی مافوق طاقت بشری است و برای ما به هیچ وجه میسر نیست که به حد علی برسیم. لذا علی تبلور آرزوهای انسان هاست که لااقل به صورت آرزو، عطش درونی و قلبی ما را تسکین می بخشد.

ما هزار گناه می کنیم و از کمال بی نهایت به دوریم؛ ولی هنگامی که تموج روح ما بر شهوات و خواسته های مادی مسلط می گردد، یک باره به سراغ علی می رویم و تمامی احساسات قلبی و آرزوهای برآورده نشده ی خود را در او مجسم می کنیم و با ذکر علی علی عشق خود را به کمال و حق، و خواسته ی خود را برای مبارزه با جهل و فساد بیان می کنیم.

علی مظهر کمال و فداکاری و عشق و تمام ارزش های عالی انسان است و با ذکر نام او به خدا نزدیک می شویم...

                                                                                                                                             دکتر مصطفا چمران    

از کتاب "زیباترین سروده ی هستی" 

مهدی جان قربونت بروم.ابن تنها کاری ست که میتوانم حداقا بصورت کلامی و نوشتاری انجام بدهم.

میگویند همه جا هستی.همه جا میآیی.نمیدونم به آیین میلادت هم در کشور امام زمان(ع) میایی ؟سر میزنی؟

آیین که....؟

ملغمه ای از ایستگاههای صلواتی و پخش شربت و آش و ترافیک و لودگی و چشم چرانی و چراغانیهای زیاد توی این بی برقی......

نمیدانم چقدر راضی هستی که اگر شلوغی آیین میلادت بیماری را در خانه معذب کند .چقدر برق چراغانیهای میلادت روشنایی رو از بنده هایی بگیرد......

من هیچ چیز نمیدانم .واقعا نمیدانم چگونه باید منتظر تو باشم.جمکران را پاتوق کنم آنوقت معنی این شعر چه میشود که میگوید:کعبه یک سنگ سیاه است که ره گم نشود    حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست.موقع غذا خوردن ظرفی رو به یاد شما سر سفره بذارم؟دعای ندبه ام ترک نشود یا در این ور و اون ور دنبال هاله ی نور شما باشم؟

اگر همه ی این کارها را بکنم آنوقت نقصهای رفتاری و عملکرد و کارایی ام را به زمین و زمان نسبت بدهم اگر ریا و دروغ را مباح پندارم و هزاران چیز دیگر آنوقت منتظر خوبی هستم؟

روزی تو خواهی آمد از مکه یا اورشلیم نمیدانم اما میآیی و آنروز چه باشکوه است که انسان یادش میافتد میتواند آدم باشد

روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران

مهدی جان قربانت بروم

1 – ایرج زبردست