چای به دست

باز می کنم پنجره را

باد با ولعی تمام بوسه می خواهد

چه کنم؟!

این لیوان لعنتی

با دسته ی انگشتان نازک و لاغرت

طعم لب هایت را می دهد

...

بادا باد

من به تو خیانت نخواهم کرد

...

چای که می نوشم

داغ تر از همه ی مذاب های دنیا

پرت می روم لب جاده چالوس

یک لیوان برای دو نفر

یک سبد میوه و ریحان

دو جفت لب خندان

و

چرخ روی ماسه های خنک شب

رها در باد

روان در آب

باز می شوم از دستت

خرده هایت را جمع می کنم از روی زمین

و

از سطح ساده ی صداقت ساطع می شوم سمت سفره آسمان

پنجره را می بندم

باد با التماس به شیشه می کوبد

و من

به فکر جدایی خورشیدم ز ماه!

ترمز!

صلات ظهر

اذان با جیغ هم خورد

جوش خون روی آسفالت

کنار جدول ترسوی خیابان

رنگ پریده و حیران

ترازوی دخترک شهر

عدالت وجدان های خاموش شده بود

با عقربه های در رفته

                         وزن آدمکان رهگذر

                                     از خروارها آهن قراضه بیشتر بود

عابران عصر رژیم ها

مثال مترسکانی آهنین

خیره به رد خون

تاسفی کوچک        و        آخ!

من

سیگاری

          کشیدم

                 بیست و سه کیلو معصومیت

                                                روی زمین

دود شد

...

بخواب دخترک!

وزن این شهر زیاد است

و جا برای ترازویت

ریاست جمهوری دکتر محمود احمدی نژاد را به پیشگاه امام

زمان(عج) ، مقام معظم رهبری و

ملت فرهیخته و انقلابی ایران تبریک و تهنیت

عرض می کنم و از خداوند منان برای ایشان در راه خدمت به مردم و اعتلای نام جمهوری

اسلامی ایران طلب موفقیت دارم .

 این یک پیام کاملن جدیست

بعضی جملات خیلی ساده اند . به سادگی آب خوردن از لیوانی دهان گشاد . بعضی جملات در عین سادگی به راحتی هضم نمی شوند . زورشان زیاد است . مثل آب خوردن از دهانه ی باریک یک قمقمه ی مسی جنگی که درب و داغون شده و آب با ناله و التماس ازش می چکه .

این ها را گفتم که بگویم علی را حیران و گیج تو پیاده رو پیدا کردم . بعد از این که سیگاری گرفت گفت : (( الهام وقتی می خواست ازم جدا بشه گفت : "دیگه دوستت ندارم" . می دونی یعنی چی ؟ می دونی همین سه کلمه چقدر حرف توش ریخته . مثه این سی دی های mp3 و mp4 می مونه ؛ ظاهرش عین همه ی سی دی هاست اما توش تا خرخره پُره . آره ، تا خرخره تو این کلمه ها حرف ریخته . از اولین کلمه ای که روز اول بهش گفتی تا کلمه هایی که بعد از رفتنش حتا فرصت نکردی بگی . دیگه یعنی هیچ وقت . یعنی هیچ موقع . یعنی از اولش تا آخرش . یعنی تا ابد . یعنی اصلن انگار نبودی . یعنی نیستی . وجود نداری . خری . احمقی . دیوونه ای . یعنی یه رودخونه ی بدون پل . یعنی تا دنیا دنیاست . یعنی تا آخر ... تا آخرت . )) سیگارش رو زیر پا له کرد . نگاهی به آسمان کرد و گفت : (( دوستت که دیگه نگو . یه دنیا حرف تو این کلمه ست . تو هر حرفش . حتا تو نقطه هاش . نقطه هایی که همیشه با همن . جفتن . هر چی بگم کمه به خدا . عین زندگی . عین زنده بودن . ))

به ندارم که رسید بغض کرد و رفت . فکرم مشغول ندارم شد . فقط به خاطر یک نون! عجیب نیست! چرا خیلی فعل ها با نون شروع می شوند ؟ نیستم ، نمی خواستم ، نخواستیم ، نمیشود ، ندارم ، نشد و ... همین نون که آخر قصه ها آجر میشه تو سرمون . مثل : قصه ی ما به سر رسید ، کلاغه به خونش ... 

- : برای نبودنت نیست که هستم .

- : مزخرف نگو! تا وقتی هستی ، هستی ؛ وقتی نیستی ، انگار نبودی !

شب بود . راسته ی حسینیه ی ارشاد را گرفته بودیم و کنار هم قدم می زدیم . گفت : "عشق آدم باید اندازه ی آدم باشد . قواره ی آدم باشد . به آدم بیاید و دیگران آدم را مسخره نکنند ." سرم را به نشانه ی فهمیدن تکان می دادم . نمی دانستم یا نمی خواستم بدانم چه می گوید .

چند شب است  کنار حسینیه ی ارشاد می ایستم . از وقتی جدا شده ایم مدام دنبال اندازه ام می گردم! گاهی به آدم هم فکر می کنم . به آدم بودن . به اندازه ی آدم بودن .