5 دقیقه قبل از آنکه ساعتش زنگ بزند از خواب بیدار شد . صورتش را از مسیر تابش آفتاب به کنار برد و چشمانش را بست . خوابش پریده بود . کلید ساعت را زد و کنار پنجره رفت ، دو مرد را دید که روی دیوار جدیدی نشسته اند و آجر روی آجر می گذارند . پنجره را با همان شتابی که باز کرده بود بست .

هر روز صبح کاری اش را با خواندن دیوار نوشت روبه روی در خانه آغاز می کرد و این کار چیزی ورای عادت شده بود . چسبیده بود به زندگی اش ، مثل جای بعضی زخم ها که باید بماند ...

" لعنت بر پدر و مادر کسی که در این مکان آشغال بریزد ."

در خانه را باز می کرد ، خارج می شد و همانطور که بی اختیار به نوشته زل زده بود سامسونت اش را به دست راست می داد و با دست دیگر در را پشت سرش می بست . نفسش را حبس می کرد تا از کنار مخزن زباله ای که کنار خانه تعبیه شده بود می گذشت و با این حال حس می کرد تکه ای از بو را جدا کرده و با خود به اداره می برد .

تا جایی که می توانست از کوچه پس کوچه ها می گذشت و از ابتدا وارد خیابان نمی شد . اولین پیچ کوچه را که پیچید به دنبال نگاه دختری ، متوجه رد قرمز رنگی بر یقه ی پیرهن سفید با راه های آبی رنگش شد . کمی مکث کرد ، رد قرمزی که ناشیانه بر یقه اش افتاده بود شبیه رنگ رژلب دختر بود . به راهش ادامه داد . کم کم مسیرش را از کوچه ها به سمت خیابان تغییر داد . از نگاه ها خوشش آمد . اغلب اول به یقه اش نگاه می کردند و بعد به چهره اش خیره می شدند . سعی کرد نگاه ها را بخواند .

خوب بود اگر فکر می کردند که کسی که این رنگ را به لب هایش مالیده بوده موهای صاف و بلوندی هم داشته باشد . شاید گریه کرده ، بغلش کرده بود و لب هایش بی اختیار به گوشه ی یقه اش کشیده شده ...یا شاید موهایی تاب دار مشکی به رنگ ... به رنگ اسپریی که با آن روی دیوار نوشته بودند "لعنت بر پدر و مادر کسی که ... "

...از اداره بازگشت . داخل خانه شد . پیرهنش را درآورد و مثل همیشه پرت کرد روی کاناپه ، آستین لباس افتاد روی تکه پیتزای باقی مانده از شب پیش و رد قرمز رنگی بر آستین نشست . ایستاد و کمی پیراهن را نگاه کرد .

انگشتش را روی سس ها کشید و روی میز چوبی نوشت " لعنت بر ... " . کف دستش را روی میز کشید و نوشته را به هم ریخت . سس و گرد و خاک روی میز با هم مخلوط شد . جعبه ی پیتزا را داخل سطل کوچک کنار میز فرو کرد . به اتاق رفت . پنجره را گشود . جز ردیف های منظم آجر چیزی ندید ...