دیشب خواب دیدم . خیلی واضح و روشن . می خواستم یه چیزی بنویسم  فرقی نمی کرد که چی باشه . یه دفتر سفید و ساده بود . روی یکی از برگ های وسط های دفتر دقیقا نوشتم : " آفتاب که از پشت سرم غروب می کرد کم کم سایه ام هم مرا تنها گذاشت . " و می دونستم اینو دارم برای خودم می نویسم .

برام خیلی عجیبه . خب همه ی آدما خواب می بینن و من هم مثل اونها . ولی این یکی فرق داشت . نوشتن یه متن هر چند کوتاه که وقتی بیدار شدم کلمه به کلمه به خاطر دارم و هر چه در مفهوم اش خرد می شم بیشتر و بیشتر تکونم می ده .  الان خیلی گیجم و سرم مثل کره ی زمین روی تنم سنگینی می کنه .

عصا را به دست دیگرت می دهی و لبه ی صندلی را پیدا می کنی . آن را عقب می کشی و پشت میز می نشینی .

من لیوان شیرم را تا آخر سر می کشم و می ایستم .

می گویی : " باز هم که شیر نخورده می خوایی بری . "

ــ : " می خورم "

و لیوانی را پر از آب می کنم .

روبه روی آیینه می ایستم . با صدای بلند می پرسم : " مامان روسری فیروزه اییه رو سرم کنم یا مشکیه ؟ "

ــ : " فیروزه اییه "

پیش تر در جواب چنین سوال هایی می گفتی هرکدام که دوست داری یا فرقی نمی کند . ولی یک سال است که دیگر از کنار رنگ ها آسان نمی گذری .

امروز افتتاحیه است . قرار است برای ساعت ۱۰ خودت را برسانی . اصرار داری که تنها بیایی ...

... برای روز اول استقبال خوبی است . ساعت ۱۰:۵ دقیقه است . تمام حواسم به در است که وارد می شوی . بعد از مدت ها باز هم کفش های پاشنه بلندت را پوشیده ای . ولی باز هم اشتباه شده ، یکی از جوراب هایت قهوهای و دیگری مشکی ست . عصا را روی پله ی پایینی می زنی و آرام از پله ها پایین می آیی . عینک زده ای و موهای سشوار کشیده ات را یک طرف صورتت ریخته ای . دلشوره دارم و می دانم که دوست نداری کسی دستت را بگیرد .

استادم جلو می آید و به خاطر داشتن چنین دختری به تو تبریک می گوید . بعد اجازه می خواهد که راجع به نمایشگاهم کمی صحبت کند . می گوید کار نو و خلاقانه ایست . این که تمام تابلو ها راجع به یک سوژه ی منفرد است ، توانسته توانایی نقاش را در نشان دادن حس فقط روی یک سوژه ی خاص به خوبی نشان دهد . می گوید این بار تکرار ، خلاقیت آفریده است .

به من اصرار می کنی که به بازدیدکنندگانم برسم . می دانم چقدر دوست داری نقاشی ها را ببینی .

روی مبل های وسط نمایشگاه نشسته ای . لبخندی انباشته از رضایت و غرور بر لب داری . چشمانت پشت عینک تیره مخفی است و تمام چشم های روی دیوار خیره ی چشمانت شده اند .

دو پسر بچه در گوشی حرف می زنند . به پاهایت نگاه می کنند و می خندند .

ــ :

۱

۲

۳

۴

۵

اِ ... دست هام ...

وقتی توی جستحوی عکس گوگل اسمش را سرچ می کنم عکسهای محمد رضا گلزار میآید عکسهای محمد رضا فروتن هانیه توسلی...............چی بگم

خدایش بیامرزد ..............

                                     این پست ادامه مطلب دارد.

آدم نمی دونه باید خوشحال باشه یا ناراحت ! از یه طرف یک سال انتظار کشیدی تا بلکه این وزارت ارشاد جبار از خر شیطون بیاد پایین ، " سنتوری " رو اکران کنه ( حتی با سانسور ) تا دیگه دلت نسوزه که منتقدا و چندتا از آدمای خوش شانس جشنواره ی سال قبل فیلم رو رو پرده دیدن ، از طرف دیگه دلت نمی خواد هزینه های فیلم رو نادیده بگیری و DVD قچاق فیلم رو بخری ؛ اما مگه می شه . مگر چندتا فیلم خوب تو این مملکت ساخته می شه که با دیدنش لذت ببری ؟

من متاسفم . هم برای خودم و هم برای سازندگان فیلم . خب ، چاره ای نبود ! شرمندم آقای مهرجویی ! به خدا شرمندم . من هر وقت تو اتوبوس های بین راهی فیلم پرده ای و قاچاق نمایش می دادند سرم رو می چرخوندم سمت پنجره و صدای فیلم رو هم قطع می کردم . اما نتونستم از سنتوری بگذرم . آدم تشنه با هیچی به غیر از آب سیراب نمی شه . داریوش خان ، منو ببخش ! تو رو خدا اگه شماره ی حسابی ، چیزی داری اعلام کن تا پول فیلم رو با کمال افتخار تقدیم کنم . می دونم ناراحتی . مزد یک سال خونه نشینیت این نبود ! بهرام جان ، تو هم ببخش . دیدن زوال و نابودی علی و بهایی که برای ایستادنش تو این مملکت خشن می پردازه فقط روی پرده ی عریض سینما عظمت پیدا می کنه . گلی تو هم ببخش ! محسن خان چاوشی تو هم ببخش ! اردوان کامکار ، محمد رضا شریفی نیا ، مسعود رایگان ، رویا تیموریان ، نادر سلیمانی ، فرامرز فرازمند ، تورج منصوری و ... همه تان ما سنتوری دزدها را ببخشید !

ای کاش می شد روی پرده سنتوری رو دید . باهاش گریه کرد . باهاش خندید . باهاش افسوس خورد . باهاش سر تکون داد . باهاش زمزمه کرد . بعد با خیال راحت نقدش کرد . گفت که شخصیت های فرعی چرا رو هوان ؟ چرا ضعف شخصیت پردازی برای بعضی از نقش ها وجود داره ؟ چرا بازی سیامک خواهانی بده ؟ چرا رادان فوق العادست ؟ و ....

راستی آقای صفار هرندی ، آقای جعفری جلوه و دیگر مسئولین فرهنگ این مملکت ، حالتان چطور است ؟ پیشانیتان عرق کرده ؟ دیدید وقتی نخواهید چیزی دیده نشود چگونه مردم تشنه ی آن می شوند ؟ این روزها سری به ورودی های ایستگاه های مترو ، پیاده روهای ولیعصر و انقلاب ، ویدئو کلوپ ها و همه ی خیابون های شهر زده اید ؟ سنتوری رسید ...بدو بدو ....فقط 1000 تومن ....بدو بدو ... آخرین فیلم مهرجویی .... سنتوری ... با صدای چاوشی ... زیر نویس اینگلیسی....کیفیت توپ ! ... بدو بدو ....بدون سانسور .... ببر گرم شی !

گرم شدید آقای هرندی ؟ حالا همه ی مردم ایران ( حتی آن ها که شاید سینما هم نمی رفتند ) دارند سنتوری را می بینند و به مملکت گل و بلبلی که ساخته اید فکر می کنند ! نه فقط به اعتیاد ، به ایمانی که دارید نابودش می کنید . مثل علی سنتوری . مثل هزاران سنتوری دیگر . می خواهید با سانسور جامعه رو اصلاح کنید ؟ متاسفم . فقط همین را می توانم بگویم . به قول علی سنتوری ، علی تن ها – علی پر غم ، " برو خودتو اصلاح کن ! "

برو ! خواهشن برو ! از این مملکت برو ! از این فرهنگ ! از این ارشاد ! از میان این مردم !

تو از کجا می دانی که کف این مرداب سنگریزه باشد ؟

...

کف دست هایم را رو به خورشید گرفته ام تا بال های پروانه زودتر خشک شوند . پاهایم زخمی است و خانه خیلی دور ...

قونیه ـ سماع

مردم همه جمعند و کنون چرخش من زینت دیدار

مرا برکن از این خاک زمین و کله و دامن و دستار

می چرخد ...

منم یار / منم غار / منم گردش پرگار

منم یار / منم غار / منم گردش پرگار

منم یار / منم غار / منم گردش پرگار

می چرخد ...

چرخ من و قونیه ات / همچون که تیر اندر کمان

زه را رها کن ای نشان / آیم به تو آتش پران

می چرخد ...

دل در هوای کویت / پرپر شدست و بیمار/ درمان کن این دل ما / برکن مرا تو از جای

پلکی می زند و در میان تماشاچیانی که گرداگرد روی سکوها نشسته اند ، می بیند ...

وای عجب چشم سیاهی ...

می چرخد . باز پلک می گشاید ...

وای عجب چشم سیه / موی سیاهی ...

...

ای وای من / ای وای من / چشم تو را بگشوده ام

جز روی تو / جز موی تو / چشم سیه را دیده ام

می چرخد و باز ...

وای عجب چشم سیه / موی سیه / قامت نیکی ...

می چرخد ...

پلکی زدم / غافل شدم / یک لحظه ام دامن برفت

سیلی بزن ای هستی ام / تیمار گردد زخم من

می چرخد ...

حالش نبود / جایش نبود / این چشم و حال و روز ما ؟

ایستاده و چشم ها را گشوده است...

وای عجب چشم سیه / موی سیه / قامت نیکی / عجب غنچه لبی / نیک جبینی ...

می اندیشد ...

بی چرخ شود من برسم بر در کویش / من شانه شوم بر سر و رویش

گر بگذرم از دست حریف و دو سه پله / دستم رسدم بر بر و زلف و رخ و رویش

فاطمه دو تا نیمکت عقب تر نشسته بود ، پاهایش را ضربدری گذاشته بود و بین پاهایش پاک کنی افتاده بود . مریم زیر نیمکت ها ، روی زمین خزید . خود را به او رساند و پاک کن را به او داد . فاطمه با دیدن مریم دستش را جلوی دهانش گرفت و زد زیر خنده .

مریم دوباره خزید و زیر نیمکت خودش برگشت . بچه ها هنوز مشغول نوشتن بودند . مریم حوصله اش سر رفت . جیب هایش را گشت و "برگه زردآلویی" پیدا کرد . آن را فوت کرد و در دهان گذاشت . برگه سفت بود و هر بار که در دهانش می چرخید تا خیس بخورد به دندان لق اش می خورد . مریم از بین شیار موزاییک ها سوزن ته گردی پیدا کرد و آن را به شقایق که همیشه جلوی او می نشست فرو کرد . شقایق از جا پرید . خم شد و مریم را دید . سرش را از شکاف بین نیمکتش و تکیه گاه داخل کرد . مریم دندان لق را چرخاند و رها کرد . دندان چرخید و سر جایش برگشت . شقایق از این کار مریم چندشش می شد . دستش را داخل کرد و مقنعه ی مریم را توی صورتش کشید .

مریم برگه ای هم به شقایق داد . هر دو با هم برگه ها را با شدت فوت می کردند که صدای معلم آمد : " بچه ها نوشتید ؟ میز به میز از ردیف اول ، بیارید ببینم ."

مریم سریع از زیر میز بالا آمد و روی نیمکتش نشست . ولی شقایق بالا نیامد .مریم سرش را خم کرد و شقایق را دید که هرچه تلاش می کند نمی تواند سرش را بیرون بکشد . بغل دستی ها فهمیدند . مریم سر شقایق را با دو دست گرفت و چرخاند . ولی شقایق دردش آمد و گریه اش گرفت .

"ردیف دوم مشق هاشون رو بیارن."

بغل دستی شقایق هم رفت .

" جعفری کجایی ؟ مشقاتو بیار ببینم ."

ولی از زیر نیمکت شقایق فقط صدای تلق تلوق خوردن سرش به میز می آمد .

کم کم همه ی بچه ها فهمیدند . معلم هم از نگاه بچه ها فهمید که خبرهایی است . نیمکت ها را جا به جا کرد و او را نجات داد . مشق های شقایق باز هم ناقص بود و باید فردا با مادرش به مدرسه می آمد .

مریم پایین دفترش یک ستاره جایزه گرفت .

چشمان ات می بینند ... و نگاهت که لبریز شد 

او به قلب ات می ریزد .

نمی فهمی چه شد و او هم نمی فهمد .

و عاشق می شوی

    . . . و عاشق می شود

و فقط چشم هاتان راز هم را می دانند

راهرو تاریک بود . فقط چند نور آبی از پنجره های قطار به صورت مایل درها را روشن کرده بودند و روی آنها سیاهی درختان و کوه های اطراف که خیلی سریع می گذشتند مانند پرده ی سینما ، فیلم صامت موزیکال یکنواخت خود را در سالن بی تماشاگر به نمایش گذاشته بودند . از انتهایی ترین نقطه ی راهرو یک نفر با هیکلی درشت و چهره ای مبهم داخل اولین نور شد و ایستاد . او خوب می دانست کسی را که می خواهد ، در یکی از همین واگن ها ست . در آستانه ی اولین کوپه خم شد . اندازه ی سیاهی چشم اش در محدوده ی کوچک روزنه ی قفل هیچ تغییری نکرد . فقط سیاهی دید . از اوایل شب که می گذشت در کنج هر کوپه ای که مسافر داشت تنها یک چراغ کوچک با نور قرمز روشن می ماند . صدای پاشنه های کفش هایش در هیاهوی حرکت قطار شنیده نمی شد . کوپه ی بعدی هم خالی بود . تمام ذهن اش مشغول کاری بود که باید انجام می داد . او به سختی رد پای "زمانی" را تا این جا دنبال کرده بود و امشب باید همه چیز تمام می شد . در گوشه ی واگن 234 ، یک پیرمرد در حال چرت زدن بود و دختری جوان سرش را روی شانه ی پیرمرد گذاشته بود . موهای بلند روی صورت اش پخش شده بودند و پشت آن پلک های بسته انگار داشت خواب شاهزاده ای جوان را می دید و چقدر هم معصوم به نظر می آمد . یکدفعه به خودش آمد . او برای هدف خیلی مهمی آمده بود و هیچ چیزی نباید مانع اش می شد . امشب بهترین فرصت بود تا حسن زمانی ، سربازرس ساواک که حالا در مرخصی بود کشته شود . فقط باید در کوپه اش را باز می کرد و ماشه را می چکاند و بعد دیگر مهم نبود که چه می شود . پرده ی کوپه ی بعدی هم افتاده بود . خم شد و خوب نگاه کرد . یک مرد بلند قد با لباس هایی مرتب و بسیار تمیز ، پشت به در ایستاده بود و از پنجره بیرون را تماشا می کرد . گاهی دست اش را بالا می آورد و بعد دود غلیظ پخش می شد و بیرون می رفت . کمی لاغرتر از آنی بود که باید باشد ولی شاید همانطور که خودش در این سال ها خیلی تغییر کرده بود ، او هم تغییر کرده باشد . تردید داشت و باید مطمئن می شد . همان موقع صدایی شنید . فورا خودش را به پنجره رساند و وانمود کرد دارد به بیرون نگاه می کند . دختر جوان از کوپه ی کناری بیرون آمد و خیلی آرام گذشت . مرد صورت اش را چرخاند و راه رفتن اش را تماشا کرد . دختر در تاریکی گم می شد و ناگهان در اوج نور آبی جلوه می نمود . مانند یک رقصنده ی زیبای باله که ستونی از نور دنبال اش می کند تا همه ی آن جمعیتی که در تاریکی نشسته اند حتی یک لحظه اش را هم از دست ندهند . ولی این جا تاریکی و نور در کنار هم با آن انتظار هوس انگیزشان نمایش را جذاب تر کرده بودند . نگاه مرد امتداد مسیر حرکت دختر را تا جلوی کوپه ی 238 رفت و دختر ناپدید شد . او باید کارش را تمام می کرد . چشم امید همه ی گروه به او بود . بعد از بگیر و ببند و شکنجه ها و کشتارهای فراوان ، او بود که باید مسئول سازماندهی همه ی این فجایع را از دور خارج می کرد . باز هم خم شد و نگاه کرد . آن مرد بلند قد طوری نشسته بود که فقط روزنامه ای که جلویش باز نگه داشته بود و پاهای روی هم افتاده اش دیده می شد . از جلوی در کمی خودش را عقب کشید  و تکیه زد . مچ دست چپ اش را بالا آورد و در مسیر نور قرار داد . نیم ساعت دیگر تا ایستگاه مانده بود و بعد دوباره راهروها شلوغ می شدند . مدام در افکار موهوم و درهم و برهم خودش غرق می شد و تمرکز اش را از دست داده بود . عضلات بدن اش کرخت شده بودند و مغز اش درست فرمان نمی داد . باید بلند می شد . اگر می توانست کارش را تمام کند مبارزه شان در مسیر دیگری می افتاد . بلند شد . دوتای بعدی هم خالی بودند و ... حالا او جلوی 238 ایستاده . پرده اش کنار است ولی فضای قرمز درون کوپه با اشباحی که در حرکت هستند ، از پشت شیشه ی بخار گرفته اش واضح دیده نمی شوند . مرد بینی و گونه ی استخوانی اش را زیر دستگیره ی در چسباند . چشم اش رنگ خون شد . اگر واسطه ای بین چشم و نور باشد ، تو آن را سیاه می بینی و این قانون است . مثل افتادن سیب ، مثل جاذبه . و باز هم نمایش رنگ ها که فکرش را خوانده اند و بازی اش می دهند . دو سایه ی در تکاپوی در هم که مرزشان مشخص نیست با سرخ پر حرارتی که چشم اش را می سوزاند و خیس و خسته می کند . و او حتی یک پلک هم نمی زند تا این آزار لذت بخش را تجربه کند . او در همه ی زندگی اش انسان معتقدی بوده . معتقد به چیزهایی که برایش ارزش بوده اند و با آنها زندگی کرده ، ولی حالا سایه ها به گوشه ای افتاده اند و دیگر تاریک نیستند . و او با همه ی اعتقادش نمی تواند خودش را از قفل رها کند . آن دو  تکان هایشان با تکان های قطار هم آهنگ شده و اوج صداشان در اصطکاک آهن ها گم می شود . او از روزنه صورت دختر را می بیند که دیگر برایش معصوم نیست و شدت سرخی اش را که در نور قرمز اتاق هم می تواند بفهمدش . ناگهان یک حرکت ، یک چرخش و این همان است . همان که دنبالش بود . تمام خطوط صورت اش را خوب شناخت . صدای صوت ممتد کشیده می شود . این جا آخر خط است . لگد محکمی به در کوپه می کوبد و خودش را داخل می اندازد . تردید نمی کند . دو شلیک پشت سر هم و همه جا قرمز می شود . حالا دیگر برای مبارز هیچ چیز مهم نیست .  

وقوع انقلاب اسلامی ایران را نمی توان در یک بستر زمانی خاص جستجو کرد.انقلاب به عنوان فرایندی ساختارشکن عقاید علایق فرهنگی رفتارها و کنشهای اجتماعی و نظامهای سیاسی را تغییر میدهد و نمیشود یک نسل ناگهان تمام افکار و اندیشه های خود را کنار بگذارد پس نحله ی اصلی انقلاب را باید در کجا جستجو کنیم؟

تاریخ به ما نشان میدهد که در گذشته های دور هنگامی که در بسیاری از نقاط جهان زندگی بدوی جریان داشتایرانیان تمدن داشتند و از همه مهمتر متمدن بودند.پس از اسلام آوردن ایرانیان دین نیز ایرانیان را رو به جلو سوق میداد.ایرانیان با توجه به این سابقه درونشان جوششی است که آنها را رو به جلو میکشاند آنان همیشه و در تمامی تاریخ خواهان ترقی بودند خواهان استقلال و آزادی.وقوع انقلاب اسلامی ایران را باید در آنجا جستجو کرد که مردمی که جان بر کف انقلاب را پیش بردند دارای حافظه تاریخی بودند ملت ایران پیشتر از شروع نهضت نهضت جنگل نهضت مشروطه و نهضت ملی شدن صنعت نفت را از سر گزرانده بودند گر چه هر کدام از این نهضت ها به سرانجام نرسیداما این حرکتها بخوبی نشان میدهد که مردم همیشه به فکر پیشرفت استقلال و آزادی هستند.

این جوشش درونی و سبقه ی تارریخی که ملت ایران را از گذشته داشتند اینبار با رهبری امام خمینی همراه شد رهبری که نه تنها رهبر یک جنبش و نهضت بود بلکه به عنوان بزرگترین مرجع دینی نیز شناخته میشد

محمد رضا پهلوی: دومین پادشاه سلسله ی پهاوی که با کمک و حمایت آمریکا و انگلیس تاج و تخت را از پدرش گرفت ولی آخرین پادشاه نظام شاهنشاهی ایران بود. در جوانی قانون اساسی را تغییر داد تا بتواند با فوزیه دختر ملک فاروق پادشاه مصر ازدواج کند بعدها در سال 1344 بر خلاف قانون اساسی و ب ر خلاف سوگندی که بر حفظ تمتمیت ارضی ایران خورده بود در طی سخنرانی در دهلی بحرین را از ایران جدا کرد.انسانی تحصیل کرده غرب پادشاهی که بیشتر دلداده ی فرنگ بود و فرهنگ غربی تا وطن بگونه ای که کوچکترین مسائل نیز با آمریکا هماهنگ میشد و تنها موردی را که توانست از آمریکائیان پنهان سازد بیماری خویش بود .در حالیکه محمد رضا شاه با 37 سال سلطنت یکی از طولانی ترین دوران پادشاهی در تاریخ ایران را داشت ولی نهضت ملی شدن صنعت نفت و انقلاب که در طی حکومت وی اتفاق افتاد و دست آخر سلسله ی پهلوی و نظام شاهنشاهی ساقط شد بخوبی گواه این است که محمد رضا شاه را نیز میتوان جز حکمرانان نالایق این مملکت برشمرد.دلدادگی به غربیان و کشتار ملت خویش پرونده ی کسی را برای همیشه بست که صحبت از دروازه ی تمدن میکرد.

امام خمینی:پس از فوت آیت الله بروجردی بزرگترین مرجع و رهبر دینی ایرانیان قرار گرفت طرز تلقی که وی از اسلام داشت با دیگر علمای حوزه همخوان نبود تفسیر سیاسی از اسلام که تا بحال کمتر سابقه داشت . اعتراض به لایحه ی کاپیتالاسیون سر آغاز آشنائی مردم و حکومت با این رهبر مذهبی بودگر چه بازداشت و به زندان رفت اما در مقابل لایحه ی انجمن ها ی ولایتی و ابالتی و کشتار فیضیه ساکت ننشست حضور وی در پاریس و مصاحبه های متعدد چهره ی وی را به جهانیان شناخت وی برای اولین بار ایده ی جمهوری اسلامی را در پاریس مطرح کرد استقبال از وی در 12 بهمن 57 را بزرگترین استقبال تاریخ شمرده اند.وی در عرصه ی سیاست بسیار باهوش بود مردم را ولی نعمت خود میدانست و آرای مردم را بسار محترم میشمرد با ریاکاری به شدت مخالف بود و با حرکتهای ارتجاعی در عرصه ی دین به مبارزه می پرداخت متاسفانه امروز می بینیم که نزدیکترینیاران و شاگردانمعمار انقلاب را به حاشیه کشانده اند و آرمانهای او را زیر سوال می  برند.وظیفه ما چیست؟فرزندان انقلاب کجایند؟

انقلاب: گرچه در طی این 30 سال ناملایمتهای زیادی بر انقلاب وارد شده است مانند ترورهای که بهترین فرزندان این خاک را شهید کرد جنگ تحریم و ... اما باید دید با تمامی این اوصاف آیا به اندازه ی امکاناتی که در طی این مدت در اختیار داشتیم پیشرفت کرده ایم؟

گرچه همه به فعالیتها و نگرشهای و رفتارهای اول انقلاب گلایه های بسیار داریم اما باید توجه داشت که هر انقلاب به سبب ماهیتش کمی به اصطلاح تندروی دارد و این تنها اشتراک نمامی انقلاب ها ست در ضمن هر نسلی در زمینه ی انقلاب بی تجربه است

تکلیف ما با این انقلاب چیست؟ میراث خور آنیم یا میراث دار آن؟ ا

انقلاب را چگونه باید بشناسیم؟ از گفته ها و رفتار امام و شاگردان و یاران نزدیکش یا از .........؟؟

« در این متن توجه من بیشتر به سینمای داستانی است ، سینمایی که مردم ما بیشتر به سمت آن آمده اند تا سینمای مستند »

نوشتن در مورد سینمایی که بیش از صد سال از سن آن می گذرد و بعد از یک سکته  ، معلوم نیست به کجا می شتابد کار چندان ساده ای نیست.   

برای من هم که تنها چند زمستان از عمرم بیشتر نمی گذرد ، آنقدر کار آسانی نیست که بخواهم منصفانه به تفاوتهای سینمای گذشته و آینده نگاه بکنم که چه بر سر جوان صد ساله آمده. به آمار و ارقام و اسامی منتقدین هم اعتبار چندانی نیست. (دلیلش را می گویم). بالاخره چند خطی را که می خوانید تنها حاصل  نشستهای دوستانه و اسنادی بوده که در همین دو- سه سال اخیر با آنها برخورد کرده ام...   

همه ما سینمای متفاوت قبل از انقلاب را با فیلمهای «گاو» و «قیصر» می شناسیم. اسامی ای که هر ساله ار زبان منتقدین و کارگردانهای سینمای ایران با افتخار بیرون می آید و همیشه آنها را فیلمهای پیشروی زمانه خود می دانند. اما چرا هیچ کدام از آنها نامی از «خشت و آینه» نمی برند ؟ فیلمی که از لحاظ ساختار و محتوا می توان آن را از جمله آثاری دانست که بسیار جلو تر از فیلمهای یاد شده از سوی منتقدین است ، اثری که چهار سال جلوتر از گاو و قیصر ساخته شد. فیلمی که دو سال پیش تنها یک پلان آن در سینما فلسطین تمام تماشاچیان را به وجد آورد . مگر همان قبل از انقلاب فیلمهای : شب قوزی- اسرار گنج دره جنی – شام آخر – گوزنها- دایره مینا- کندو- تنگسیر و... نمی دانم دهها فیلم دیگر نبود ؟

مگر همان قبل از انقلاب نبود که جریان سینمای آزاد راه افتاد. جریانی که باعث ساخت فیلمهای متفاوت کوتاه و برگزاری جشنواره فیلم آزاد شد. جشنواره ای که در آن سید حسن بنی هاشمی-کارگردان هرمزگانی*،کیانوش عیاری ، عباس کیارستمی و... در آن معرفی شدند.   

 مگر همان قبل از انقلاب نبود که فیلمهای مستندی چون يك آتش ، تپه هاي مارليك ، جواهرات سلطنتي يا جام حسنلو ساخته شد . فیلمی که محمدرضا اصلانی کارگردان آن که امسال فیلم آتش سبز را در جشنواره فجر دارد عنوان کرد ؛ این فیلم با اینکه در سال چهل و شش ساخته شده ولی در همين دو سه سال اخير بعد از اکران آن در آلمان کارشناسان آلمانی گفتند : این فیلم اگر همان سال در آلمان ساخته می شد می توانست سینمای آلمان را دگرگون کند. فیلمی که به گفته خود اصلانی به خاطر آن تحصیل در رشته نقاشی در دانشگاه را رها کرد و به سربازی رفته بود تا خاطره تلخ برخورد نا مناسب برخی از دست اندرکاران سینما (!) را به خاطر آن فراموش کند.

 حتی چندی پیش با دیدن فیلم تجربی «شرح حال» خسرو سینایی که در همان سالها ساخته شده بود غافلگیر شدم که فیلمهایی که امروزه به عنوان یک اثر آوانگارد تلقی می کنیم چهل و اندی سال پیش توسط جوان همان سالها تجربه شده . البته در همان قبل از انقلاب به خاطر عدم وجود افراد متخصص در سینما ، ساخت فیلمهای متفاوت حرکت بسیار کندی را دنبال می کرد . به طوری که فیلمهای مستند و داستانی متفاوت آنقدر نیست که نتوان تمامشان رابه حافظه نسپرد.

ادامه ی متن در ادامه ی مطلب ...

از آن جایی که 22 بهمن سرآغاز تحولات در ایران است ، حلقه ی باران نیز این مبدا را برای خویش نشانه گذاشته و دست به تحولاتی زده است (!) همان طور که مشاهده می کنید سه نفر از نویسندگان وبلاگ از میان ما رفتند و تعداد نویسندگان وبلاگ کمی تقلیل یافت . نکته ی جالب این که هر سه ی این عزیزان از جامعه ی نسوان بودند و با رفتنشان از غلظت زنانگی وبلاگ کاستند .

خانم سهیلا میرشاهی بنا به دلایل شخصی انصراف خودشان را مدتی قبل اعلام کرده بودند .

خانم نسترن علی زاده بدلیل مشغله ی فراوان و پروژه ی پایانی فوق لیسانس شان و همچنین آمادگی برای دوره ی دکترا و نیز زندگی مشترک از ادامه ی فعالیت در حلقه عذرخواهی کردند .

خانم غزاله خازنی فرد هم بنا به گرفتاری و دلمشغولی های شخصی اشان نمی توانستند فعالیت پررنگی داشته باشند .

... خب ، و این چنین شد که می بینید .

در هر صورت امیدواریم که این عزیزان هر جا که هستند موفق باشند و دوستانشان را در حلقه ی باران فراموش نکنند .

ما نیز به یادشان هستیم و همیشه برایشان طراوتی بارانی خواستاریم . به امید روزهای با نشاط تر .     

قبل از هر چیز بگویم که من اصلن در اندازه ای نیستم که بخواهم ادبیات قبل و بعد از انقلاب را با هم مقایسه کنم . بیشتر از آن ، بزرگان ادبیات این مملکت هم هنوز نتوانستند تصویر جامع و روانی از این دو دوره ارائه کنند . ضمن این که اطلاعات من بسیار اندک است . پس پیشاپیش عذرخواهی مرا پذیرا باشید . ( سعی می کنم کوتاه باشد تا حوصله ی خواندنش فراهم شود ! )

بلاشک ادبیات قبل از انقلاب ایران چند پله بالاتر از ادبیات بعد از انقلاب قرار می گیرد و این یک امر طبیعی ست . از آن جهت که هر دگرگونی ای ، قبل از وقوع ، باعث تولیدات وسیع و ماندگار ( در بخش های مختلف ) می شود . حال این تولیدات می تواند به دلایل بیشماری در جامعه رخ دهد . به طور مثال چون تحولات و معادلات سیاسی در انقلاب دچار دگرگونی می شود ، لذا شاعر ، نویسنده  ، هنرمند و ... در جریان مستقیم تحولات جامعه قرار می گیرد . در این بین اضافه کنید سوژه ها و مباحث نو و مطرح نشده ای که ظهور می کنند . از طرفی خفقان سیاسی و محدود بودن نشر فکر توسط هر حکومتی که در آستانه ی انقلاب است و راه کارهای اهل فکر برای رهایی و دور زدن محدودیت ها نیز باعث بروز استعداد های نابی خواهد شد . به همه ی این ها باز بیافزایید شور و شوق انقلاب کردن و دگرگونی یک حکومت ( حال چه مثبت و چه منفی ) ، ذات قهرمانی و قهرمان پروری ما ایرانیان و نیز میل به پیروزی و برتری جویی را. در قبل از انقلاب یکبار دیگر نیز این تفاوت ادبی چشمگیر می شود و آن هنگام مشروطه است . ( که به سرعت از آن می گذریم چرا که بحث مفصلی می طلبد . )

بله ، این چنین است که بهترین آثار ادبی ایران قبل از انقلاب رخ می نمایند و تا حدی به کمال خویش نزدیک می شوند . شاملو و اخوان که بهترین آثارشان مربوط به این دوره است . در کنار آن ها طلوع پر فروغ فروغ ، خلق بهترین آثار دولت آبادی ( کلیدر ، جای خالی سلوچ و ... ) ، آثار ابراهیم گلستان ، جلال آل احمد ، احمد محمود ، سیمین دانشور ، محمد علی جمالزاده و ... که جایگاه خویش را دارند . ویژگی شاخص ادبیات این دوران ( نه ویژگی غالب ) اجتماعی بودن ، انسانی بودن و سیاسی بودن آثار است . در یک کلام می توان به واژه ی " مردم " در ادبیات آن دوران نظر افکند که با روح و تن شاعر ، نویسنده و در کل هنرمند بازی می کرده است .

اما در بعد از انقلاب ادبیات ما دچار نوسان ها و تحولات عظیمی می شود . دیگر همه ی بزرگان زنده مانده تخلیه ی انقلابی شده اند و جایی برای از شب و ظلمت گفتن ( حده اقل در سال های اولیه ) نیست . همان طور که هر حکومتی با خود هجمه ای از اندیشه ها و هد ف ها را به همراه دارد ، لذا ادبیاتی در سال های ابتدایی انقلاب شکل گرفت به نام ادبیات انقلاب . انسان های تازه نفس و جوان با روحیه ای انقلابی و غالبن مذهبی پا به میدان گذاشتند . قیصر امین پور ، فاطمه راکعی ، سلمان هراتی ، علی موسوی گرمارودی و ... محصول همین جریان هستند . اما در همان ابتدای شکل گرفتن این جریان ، وقوع جنگ باعث بوجود آمدن ادبیاتی جدید به نام ادبیات جنگ شد ( این ادبیات به تازگی و پس از گذشت بیست سال تازه دارد به آثار اثرگذار خود نزدیک می شود ) و باعث در هم گسیختگی ادبیات انقلاب شد . ادبیاتی که تازه داشت پا می گرفت و هنوز مفاهیم نویی را تجربه می کرد ناگهان با موضوعی به نام جنگ روبرو شد که ادبیاتی سخت ، نازک بین و پرتفکر را می طلبید . در نتیجه هر دو ی این جریان ها چون کلافی سردرگم در هم تنیده شدند و آثاری ضعیف و غالبن شعار گونه از دل آن ها زاییده شد .

بعد از وقوع جنگ هم جریان های متعدد ادبی بوجود آمد که می توان به جریان های شعر دهه ی هفتاد ، مثل گلشیری نوشتن ، مثل شاملو سرودن ، ظهور احمد رضا احمدی به عنوان یک جریان تازه ، شعر ده ی هشتاد ، پست مدرن ها ، مینی مال نویسی ها ، از روی دست بزرگان کپی کردن ، هدایت نویسی و هدایت اندیشی ، تقلید از ادبیات جدید آمریکا و اروپا و ... اشاره کرد .

در هر صورت به عقیده ی نگارنده نبودن چند جریان اصلی ریشه دار و بوجود آمدن جریان های جدید و تقلید گونه ، آرزوهای بزرگ دست نیافتنی و بلند پروازی های جهانی شدن ، سردرگمی و بلاتکلیفی جریان های ادبی ( و کل ادبیات ) ، وقوع جنگ و کودک ماندن ادبیات انقلاب و رشد نکردن آن ، سیاست های متناقض دولت های بعد از انقلاب در زمینه ی ادبیات و فرهنگ ( مثلن جریان معناگرا ! ) ، دولتی کردن نشر و تضعیف بخش خصوصی ، نبود لیدر و هدایت کننده ای برتر و قوی در هر دو حوزه ی داستان و شعر بیشترین ضربه ها را به ادبیات بعد از انقلاب وارد آورده و بسیاری را مایوسانه به کنج خانه هایشان تبعید کرده است . یک مشکل عمده و اساسی ادبیات ایران در کل ( و البته بیشتر بعد از انقلاب ) هم به دست مردم نرسیدن آثار ادبی بلافاصله بعد از خلق اثر است . یعنی یا آثار اجازه ی چاپ پیدا نمی کنند و یا با چند سال تاخیر و با کلی حذفیات وارد بازار می شوند که دیگر اثر گذاری زمانی خویش را ( حده اقل ) از دست داده ند. و به همین دلیل است که ما جامعه ی آماری مناسبی در اختیار نداریم و به نوعی سلیقه ی مردم زمانه ی خویش را نمی شناسیم ؛ در نتیجه نویسنده و هنرمند ما سرخورده می شود و نمی تواند آثار عمیق و تاثیر گذاری برای مردمش خلق کند .    

البته بحث بسیار مفصل و گسترده است که در این مجال نمی توان توضیح کاملی داد اما برای آن که حوصله امان سر نرود این چند خط را ( در مقام مقایسه ای کوچک ) همین جا تمام می کنم .

تمام جمعیت هورا کشیدند .

چند روزی است که تجمع های اعتراض آمیز کلاغ ها در باغ پشت خانه افزایش یافته است . بنا بر تحقیقاتی دریافتم که این اجتماعات در اعتراض به شیوع عقاید نژادپرستی و رنگین پوستی و تبعیضات نژادی بین کبوتران و کلاغ ها در شعر و ادبیات فارسی است . از طرف دیگر عدم حضور و واکنش کبوتران ، مخصوصا در این ساعات از شبانه روز اوضاع را کمی بودار کرده است .

"از دست نوشت های سیاسی یک منتقد ادبی و مددکار اجتماعی علاقمند به پرندگان!"

با الهام از روح سرد زمستان ، فروغ فرخزاد

و پیشکش به شهرام فرهنگی

" و این منم "

مردی تن ها

در آستانه ی زخمی عمیق

در ابتدای درک فرسودگی

در سکون سرد سکوت

در انجماد افکار مردم زمانه ام

مردم پوک

            مردم پوچ پوک !

پنجره را باز می کنم

سرما بوسه ای بی رحمانه بر گونه هایم می زند

در کوچه برف می آید

من به نمک محتاجم

و سوزش زخم هایم نوسان دارد

                                          مثل هوای این روزها

                                          که تیغ بر استخوان می کشد

در کوچه برف می آید

و شعله های آتش زوزه می کشند

حوالی سقف آرزو که می رسم

سایه ام به خیالی سرازیر می شود

درست مثل چند سال پیش

چند سال پیش که به عشقی گفتم :

                         تارهای موی دختران

                         و سینه های برآمده ی پسران

                         دریچه ی تحول آدمی ست

                         و شعله ی مغز و دلش

                                    بر باروت نم زده ی هوس !

چه خیال سردی داشتم !

چه احساس دردی داشتم !

در کوچه برف می آید

پنجره را می بندم

روزنامه ورق می خورد

در صفحه ی حوادث نوشته اند :

افسوس ...

این روزها

              احساسی نیست

              اعتمادی نیست

ساده ننگرید !

اعتماد

نقطه ی تلاقی احساس است

بین مرد و زنی که

عشق یا چیزی شبیه به آن را

                                       - آگاهانه -

بر قلب خود حک می کنند !

روزنامه را می بندم

مغزم لیز شده

                   و خاطراتم سراسیمه سر می خورند

من اعتماد کرده بودم

از سردی واپسین نگاه های نگران اولین روز

تا یغمای آبروی رفته به جوی دوست !

" ای یار ، ای یگانه ترین یار "

این چنین است روزگار من !

روزگار وهن و تخیل

روزگار قصه های نا تمام خط خطی

روزگار مسیرهای منفرد بن بست !

سلام . اگر چند روز ننوشتم به این دلیل بود که دو- سه روز رفته بودم قم و استراحت می کردم و البته قصد هم ندارم که هر روز بنویسم .

قبل از هر چیز بگم که از بین 4 فیلمی که چند شب قبل قرار بود ببینیم ، " ادوارد دست قیچی " ساخته ی تیم برتون رو دیدیم که خیلی چسبید . فیلمی فانتزی با پس زمینه ی فلسفی – عرفانی که بسیار خلاقانه ساخته شده بود . البته از تیم برتون " کارخانه ی شکلات سازی " و " ماهی بزرگ " رو هم دیده بودم که از بین این سه تا فیلم " ماهی بزرگ " بهترین انتخابه . جشنواره ی فیلم فجر هم که با همه ی حواشی داره پیش می ره . دورادور در جریان جشنواره هستم . خیلی دوست دارم " به همین سادگی " از رضا میرکریمی رو ببینم .

4 تا از نمره هام تا الان اومده که خدارو شکر همش پاس شده .

امروز که با سهیل می رفتیم دانشگاه ، راننده ی تاکسی سر صحبت رو باز کرد و از واقعه ای گفت که غصه ام گرفت . می گفت داییش قصاب بوده و یه گوساله ی حامله رو سر بریده ؛ هرچی هم که گوساله ی بیچاره تقلا می کنه فایده ای نداشته و در آخر صحبت های دیگران هم کار ساز نمی شه . گوساله با یه بچه ی مرده و یه بچه ی نیمه جون کشته می شه تا انسان دوپا شکمش رو پر کنه . البته دنیا دار مکافاته و این آدم تقاص این عملش رو پس داده .

 بگذریم ....

امروز با ریاست دانشگاه ملاقاتی داشتم که نتایج خوبی حاصل شد . سر ظهر هم برقهای خونمون رفت و نتونستیم بازی تیم ملی رو ببینیم . البته انگار چیز زیادی هم از دست ندادیم . این روزا خیلی برهوتم . فقط تازگیا یه داستان نوشتم به نام " زندگی به شرط چاقو ! " که بعدن تقدیمتون می شه . غروبی کلافه زدم تو شهر و بی هدف خیابونا رو طی کردم . تو راه فردوس رو دیدم . می گفت : پیاده رو ها چقدر خلوت شدن . دیدی؟! گفتم : بابا هوا سرده . کسی نمی یاد بیرون . گفت : تو نمی دونی ، این روزا دیگه کسی نمی یاد پیاده رو قدم بزنه ! گفتم : مگه نمی بینی این همه آدم میان و می رن . همه دست در دست هم ، لبخند زنون . شاد و خندون ! گفت : آره ، اما کسی نیست تن هایی بیاد قدم بزنه . همه دنبال بهونن . وقتی هم شب شد می رن خونه هاشون . قدیما پیاده رو ها شلوغ تر بود . آدمای تک نفره ی بیشتری قدم می زدن . قبول نداری ؟ گفتم : چرا ، اما خودت که می دونی ، بهشت رو به بها نمی دن ، به بهونه می دن ! گفت : آره ، ولش کن . هوا سرد شده دیگه . باید بریم خونه هامون . هر کدوم تن هایی !

... و ما رفتیم . هر کدوم به تن هایی . تو راه به این فکر می کردم این همه آدم که شاد و خندون تو پیاده رو ها بالا و پایین می رن آیا واقعن از ته دل شادن ؟ از ته ته دلشون می خندن ؟ پس غصه هاشونو کجا قایم می کنن ؟ اصلن وقتی از هم جدا می شن ، تن ها می شن ، چی کار می کنن ؟ آیا اونموقع هم می خندن ؟ آیا اونموقع هم احساس خوشبختی می کنن ؟ فردوس این جور موقع ها می گه : بی خیال ، این روزا کسی دیگه تن ها نیس ! تازشم ، خوشبختی که تن هایی و با هم بودن نداره . آدم تن هام می تونه خوشبخت باشه ، نمی تونه ؟

آره .... می تونه .... خوووووووووشبخت باشه هر کی که تن هاست ....

بیچاره گوساله حامله ....

بیچاره آدم گرسنه ...

اگه همه ی چیزهایی که تا حالا خوندیم چرت و همه ی چیزهایی که تا حالا نوشتیم مزخرف باشه ، چی ؟ اگه یه روز واقعا بفهمیم همه ی اون لحظه هایی که مردمک چشمامون از "الف" لیلا بالا می رفت و سر می خورد وسط کاسه ی "ن" مجنون ، فقط داشتیم وقتمون رو هدر می دادیم چی ؟ اصلا چه فرقی کرد این همه خوندیم ، این همه نوشتیم ؟ کی می دونه ؟ شاید اگه جز کتابای درسی مون چیز دیگه ای نخونده بودیم الان آدم درست حسابی تری بودیم . بوف کور رو سه بار تا حالا خونده باشی فایده اش برات بیشتره یا "سیستم عامل" رو یک بار ؟ اصلا کی گفته کتاب دوست ماست ؟ اگه کسی که این حرفو زده خودش دشمن باشه چی ؟

به نظرت می شه دیگه نخوند ؟ دیگه ننوشت ؟

حتما

همیشه از در کلاس که می آمد تو خنده ای بر لب داشت . روزی تصمیم گرفتم به او بگویم که اگر می خواهد با خانواده اش بیاید منزلمان . اگر همینطوری پیش می رفت آبرویم در دانشکده رفته بود .

یک روز که مثل همه ی روزها ، همان طور خندان وارد کلاس شد صدایش زدم تا بیرون کلاس با هم صحبت کنیم . بچه ها تا فهمیدند زدند زیر خنده . از آنجایی که من تازه به این دانشگاه انتقالی گرفته بودم ، برایشان حسابی غریبه بودم و خب غریبه هم عزیز است دیگر ! رفتیم بیرون . همان طور می خندید و لحظه ای دهانش بسته نمی شد . وقتی ماجرای با خانواده آمدنش را تعریف می کردم بازهم می خندید . انگار نه انگار که در کنار معشوقه اش ایستاده بود . درست که من عاشق همین خنده های او شده بودم اما دیگر شورش را در آورده بود . کفری شدم و بلند سرش داد زدم . بچه ها که پشت در گوش ایستاده بودند ساکت شدند . عصبانی وارد کلاس شدم ؛ او نیز خندان تر از قبل وارد کلاس شد . تفاوت صورت های ما باعث انفجار خنده ی دسته جمعی کلاس شد . من هاج و واج و در عین حال با ناراحتی تمام سر جایم نشستم . بچه ها با موبایل هایشان تمامی این وقایع را مثل دیدن صحنه ای از حیات وحش با دقت فیلم برداری می کردند . من که فکر نمی کردم از زور متلک های بقیه گریه ام بگیرد یک هفته دانشگاه نرفتم .

وقتی برگشتم آقای خندان نبود . سراغش را که گرفتم ، گفتند : (( دوباره بردنش . الآن بستریه . )) منظورشان را نمی فهمیدم . بستری برای چه ؟ پیش خودم فکر کردم شاید تصادف کرده باشد . بیشتر که پرس و جو کردم یکی از بچه ها گفت : (( به توصیه ی دکتر روان کاوش ، یک ماه امتحانی اومده بود دانشکده تا شاید حالش بهتر بشه . دیگه نخنده . آخه قبل از مریضیش دو ترم این جا درس خونده بود . تو چطور نمی دونستی ؟ ولی خودمونیم ؛ چقدر خندیدیم . فیلمشو دیدی ؟ خیلی خندس دختر . خوب باهاش بازی کردی . ))

خنده ام گرفته بود . نمی دانم ، شاید هم گریه ام گرفته بود . با این که می خندیدم اما چشمانم خیس بودند . آن روز اصلن نفهمیدم استادها چی می گویند . از آن روز به بعد ، که با گریه برگشته بودم خانه ، دیگر نرفتم سر کلاس . الآن دو سالی می شود . دیگر چشمانم درد گرفته . دکتر آسایشگاه اصرار دارد که یک ماهی امتحانی بروم دانشگاه . شاید حالم بهتر شود . شاید گریه ام بند بیاید . می گوید : (( باید بخندی ، خیلی زیاد ! ))

26 / 10 / 86      

بالاخره امتحانات این ترمم هم تموم شد . دوباره روز از نو ، روزی از نو ! فقط خدا کنه که نمره هام خوب بشن . 6 تا امتحان دادم که 5 تاشو خوب بود . با بچه های هلال احمر برای دور جدید " اتاق اندیشه " به توافق رسیدم . البته چندان مایل به این کار نبودم اما خب ... !!! امروز قرار بود با رئیس دانشگاه هم ملاقاتی داشته باشم که نشد . از پشت پرده ی این ملاقات ها بعدن خواهم گفت . روزنامه ها هم طبق معمول چرت و پرت نوشته بودند ولی خبر مهمشون دستور هاشمی شاهرودی برای عدم اعدام در ملاء عام بود . عصر امروز داستان " خنده " رو هم در کانون اندیشه جوان سپهری خوندم که نقد شد . این داستان رو بعد از این پست می توانید ملاحظه کنید . دیشب هم بحث عمیقی در مورد وبلاگ و ادامه ی فعالیت های حلقه ی باران بین چند تن از اعضا در گرفت که خالی از لطف نبود ! امشب هم قرار بود با چندتا از بچه های حلقه شام بیرون باشیم که بنا به دلایل نامعلومی این قضیه کنسل شد . الان هم احتمالن یک فیلم از بین فیلم های پنهان ، گاو خشمگین ، 21 گرم و ادوارد دست قیچی را خواهیم دید . جای همه تان خالی !!!  

سلام . امروز خیلی روز خوبی نبود . خیلی حال و حوصله نداشتم ؛ گرچه امتحان خوبی دادم . فردا 8 صبح آخرین امتحان این ترمم برگزار می شه و بعدش خلاص . خبر خیلی خاصی هم نبود جز این که خاتمی دیشب با رهبر در مورد رد صلاحیت های مجلس صحبت کرده . یکی از بچه ها هم می گفت دانشجوها تو تهرون ریختند بیرون و شلوغ شده دوباره . راست و دروغش با خودش . فردا هم با بچه های هلال احمر دانشگاه می خوام در مورد ادامه ی برگزاری " اتاق اندیشه " صحبت کنم . فردا عصری هم می خوام داستان آخرم رو که اسمش هست " خنده " تو کانون سپهری بخونم . دیگه حوصله ندارم . خداحافظ .  

سلام . از اونجایی که به روز نویسی ( روزنوشت ها ) و وقایع نگاری های روزانه یکی از اولین دلایل شکل گیری وبلاگ هاست ، تصمیم گرفتم از امشب روز نویسی کنم (!) . البته معمولن وقت هایی که کاشان هستم بیشتر این کار را خواهم کرد ، چون کامپیوترم کاشانه !

امروز صبح در به در دنبال مترجم بودم تا پروژه ی سیالات 2 رو ترجمه کنم . از اونجایی که من در این پروژه با دو تا از دوستانم همکاری داشتم و مسئولیت پذیری اون ها در حد تیم ملی این روزها بود ، 9 روز بعد از پایان مهلت پروژه به من اطلاع دادند که فقط تا فردا وقت مجدد داده اند ! خب ، طبیعی ست که هیچ مترجمی نمی توانست نصف روزه کار را تحویل دهد . لذا بی خیال 2 نمره ی حیاتی اون شدیم !!! فردا 8 صبح امتحان دارم و کاملن آماده ام . البته از امتحان پس فردا 8 صبحم نگرانم . امروز یه نیگا به روزنامه ها انداختم و هنوزم بحث رد صلاحیت ها داغ داغ بود . شهروند این هفته رو نخریدم چون وقتش رو نداشتم . قسمت آخر سریال ساعت شنی هم خوب تموم شد ؛ مخصوصن اذان آخرش . راستی ، برفا یواش یواش داره آب می شه . یعنی باید خوشحال باشیم ؟ اصلن بی خیال . فقط یاد یه شعر افتادم و تمام :

مراعات پر و بالت نکردیم

نظر بر لطف هر سالت نکردیم

سلام تازه ات از چیست ای برف

مگر صد سال پا مالت نکردیم !

مگر صد سال ...

صد سال ...

سال ...

...

شب خوش !!!

سلام

در آستانه ی سی امین فجر انقلاب قرار داریم . به نظرم رسید در این رابطه یک پرونده تشکیل بدیم و از زاویه ی دیدگاههای متفاوت به بررسی انقلاب و تاثیرات آن بپردازیم . در این راستا از کلیه دوستان درخواست می کنم که ما را در انجام این مهم یاری رسانند.

آقای شریفی شما میتوانید در مورد شعر ما را یاری کنید؟

آقای آقابابائی در مورد ادبیات و داستان میتوانید کمکمان کنید؟

آقای آقابیگی و خانم دربانی در زمینه ی طنز همراهیمان میکنید؟

خانم علیزاده آیا میتوانید از کنشهای رفتاری جامعه برایمان بنویسید؟

خانمها خدادادی و آسیابانی در زمینه ی حقوق زنان میتوانید دست یاریمان را بفشارید؟

آقای آبروشن در موضوع سینما و تلویزیون ما را مدد میکنید؟

توضیح:

1-       برای نوشتن متن هایتان در نظر داشته باشید که 30 سال بعد از انقلاب را با 30 سال قبل از اتقلاب در نظر داشته باشید تا مطالعه ی  تطبیقی درستی داشته باشیم .

2-       اخطار میکنم عواقب نوشته هایتان با خودتان است پس حواستان را جمع کنید

3-       در نظر داشته باشید که متنهایتان برای دهه ی فجر آماده شود

4-       گر چه از کلیه دوستان خواهش کردیم ولی سعی کنید رویمان را زمین نیندازید

5-       از خانمها میر شاهی و خازنی فرد فراوان عذر می خواهم که مانند دیگران موضوعی رابرای آنها مشخص نکردم علت را فقط در عدم شناخت بنده جستجو کنید به شدت پذیرای نوشته های شما هستیم

6-       میتوانید در مورد موضوعاتی چون دین ، موسیقی ، آزادی بیان ، نحوه پوشش  و .... نیز بررسی تطبیقی داشته باشید

7-       تا 10 / 11 / 86 آمادگی خود را برای نوشتن مطالب ارائه دهید .

 نکته ی روز: داستان رد صلاحیت کاندیداهای نمایندگی مجلس.......

بگذریم

 حالمان خوب است اما تو باور نکن !

ایده ی اولیه ی داستان زیر مربوط به خرداد ماه 86 است و در پاییز همین سال نوشته شده . ویرایش زیر به تازگی صورت گرفته و در این ایام تقدیم می شود .

" شهادت یزید "

به همه ی عاشقانه های کافه نادری

به ساختمان مریض این روزهای کافه نادری

به همه ی آن هایی که می خواهند کافه نادری را ببندند

به پیاده روهای خیس منتهی به کافه نادری

به یغما گلرویی و همسرش

                                                                                                                                                                    و

به رضا یزدانی و گیتارش !

اگر " جمعه " ، " سقف " ، " نیاز " ، " قوزک پا " و ... ترانه های نسل های قبل از ما بوده اند ، " کافه نادری " ، " لاله زار " ، " شمال " ، " برج " ، " دنیای وارونه " و ... ترانه های نسل های ما هستند . و پررنگ ترین آن ها ، " کافه نادری " ، که ترانه ی خاطره های عاشقانه و نوستالوژیک نسل من است .

راستش ، اول که با بهنام مطرح کردیم که دو نفری " کافه نادری " را بنویسیم و من کسب اجازه کردم ، فکر نمی کردم کار سختی پیش رو داشته باشم . وقتی قرار است درباره ی بهترین و خاطره انگیزترین ترانه ی عمرت بنویسی ، هجمه ای از الفاظ و واژگان خودنمایی می کنند و آسایش و آرامش را از تو می گیرند و تازه در کنار همه ی آن ها متن قوی ترانه قرار دارد که نوشتن را به سخت ترین کار دنیا مبدل می سازد .

وقتی شروع به نوشتن کردم و ده ها سطر با فرم های مختلف نقش بست ، تن ها چیزی که مدام جلوی چشمانم بود ، تصاویر به شدت شخصی و دوست داشتنی بر آمده از متن خود ترانه بود . ذات ترانه ی کافه نادری به شدت برای من تصویری و کامل است و هیچ جایی برای خاطره پردازی ، عشق بازی ، و داستان سرایی باقی نمی گذارد .

به راستی من چه بنویسم ؟ چه چیزی فرا تر از این واژگانی که یغما قرار داده می تواند آن حس ها و تصاویر را بازگو کند ؟

 یک اعتراف بزرگ هم باید بکنم . می ترسم . می ترسم بنویسم و همه ی تصاویر و رویاهایی که با این ترانه داشته ام بر باد برود . و این مسلمن از ناتوانی من می آید . ناتوانی تصویر کردن تابلویی که به شدت زیباست . ولی چنان چه می بینید بهنام مجددن این تابلو را به زیبایی ترسیم کرده است .

فقط برای این که با محبوب ترین ترانه ی زندگیم ، که شب ها و روزهای بی شماری را با آن گریسته ام ، هم آغوش شوم متن ترانه را با دست خط خودم برایتان می گذارم . یادگاری این روزگار نا تمام خط خطی ...

کافه نادری

...........................................

صدا / رضا یزدانی

لغات / یغما گلرویی

ملودی / رضا یزدانی

تنظیم / حمید رضا صدری

دکلمه /  یغما گلرویی

مدت / 42 : 5

تولید / دارینوش

تاریخ / اردیبهشت 1382

برای دیدن عکس هایی در این رابطه به ادامه ی مطلب بروید ...