من بر پنجه ی اراده ام و تو در کف قدرت ...

 دست آویز بیگانه، نا آگاه فریب خورده ، ای مخل امنیت ملی، شرور،جاسوس ، اوباش ، دانشجو روزت مبارک

این متن اس ام اسی بود که امروز 10 نفر برای من فرستادند. شما چه فکر می کند؟

آیا این یک توهین است؟

یا به طنز نوشته شده است؟

یا واقعیت را بیان کرده است؟واقعیت تفکر جماعتی......

باید این روز را به همدیگر تبریک بگوئیم ؟

یا گرامی بداریم

و یا تسلیت عرض کنیم؟

راستی من اگر بنشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد؟

آهان راست می گوئی برخاستن برای چه؟

اسم روز دانشجو که می آید عده ای که در ذهنشان سیاست بی پدر و مادر است پا پس می کشند.

اسم روز دانشجو که می آید عده ای که حوصله آشوب و بگیر و ببند را ندارند پا پس می کشند

اما من میخواهم بگویم پاس داشتن این روز نه سیاست بازی است که عده ای آنرا کثیف پندارند و نه قرار است شورشی بر پا شود که محصلینی که از دانشجو بودن تنها درس خواندن را فهمیده اند خاطرشان مکدر شود.

پاس داشتن این روز تنها بهانه ای است تا یادمان نرود وجه اشتراکی را که با خیل جوانان این مملکت داریم

بهانه ای است تا یادمان نرود که دانشجو حرمت دارد .

بهانه ای است تا یادمان نرود اگر حرمت یکی را شکستند از او دفاع کنیم

گفتن بهانه ها بی شمار است

درد دلها بی شمار است

دغدغه ها چطور؟

نمی دانم باید به خود بقبولانم این نسل این جماعت دانشجو در حال هبوط است یا بیشتر باور کنم در حال سقوط است؟

این چند سوال را از خود و همکلاسیها بپرسید :

ببینید چه نتیجه ای خواهد گرفت

چه اتفاقی افتاده است که 16 آذر پدید آمد؟

اصلا 16 آذر چه اتفاقی افتاد ه است ؟

چه سالی بوده است؟

کجا بوده است؟

جنبشهای دانشجوئی چه تاثیری در تحولات معاصر داشته است؟

آیا نیاید برای صنف خود کوشا باشیم؟

راستی چه کسی میخواهد ما از هم گسسته باشیم؟

چه کسی می خواهد تنها با سرمان به درس خواندن گرم باشد؟

چه کسی می خواهد نسبت به دور و برمان بی تفاوت باشیم؟

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم خانه اش ویران باد

ههه...

می خندم بر تو ای دوست، که حتی ناله هایم در تو اثر ندارد.نه... اشتباه نکن، ریشخندم از برای تو نیست، 

بخاطر قلب ساده ام است. وجودم را سرما زده و تو حتی نگاهم نمی کنی،نمی خواهم آتشم باشی!فقط لبخند تو،

به آتشم خواهد کشید.

آه.......که سادگی طفل درونم اندازه ندارد.قلبم را به تو هدیه کردم!!!می دانی که چقدر شکننده است!می دانی که بغض، رفیق هر لحظه ام است؛ می دانی که درماندگی، روحم را می خورد؛ می دانی که تمام می دانم هایم به خواب نمی دانم رفته است؛ باورهایم سست تر از دیروز به منجلاب می کشاندم؛ می دانی که غم، احاطه ام کرده و من زیر آن خورد خواهم شد،خواهم مرد. سیاهی چون سایه به دنبالم است.

می دانی که نه تو ونه هیچ کس نمی تواند کابوسم را به انتها رساند؛ می دانی که امیدواریم پاره پاره شده است؛ چه کرده ای برایم ای دوست با تمام دانسته هایت؟!؟

حال آنکه من با تمام ندانسته هایم تو را از شب به طلوع رسانده ام.

می دانم زندگی تو را می فشرد؛می دانم سایه های مردمان بد تو را می ترساند؛

دست های پینه بسته ام را دراز کردم،پس زدی...

ههه...

می خندم بر تو ای دوست که مرا به یاد تمام ضرب المثل های مادر بزرگان می اندازی،به یاد تمام شعرها و سرودهای دنیا...

صبح خواهد آمد ((اندکی صبر سحر نزدیک است)) و وقت سحر مرا مبهوت زیبایی خواهی یافت؛ بی قرار شادی پایان کابوس ها؛ غرق در لطافت دستان نسیم؛ غوطه ور در سیلان نورهای ابدیت؛ در تجذر آینه ها؛

و آن روز دیر خواهد بود برای بوسه های تو، زیرا که گوش هایم نخواهد شنید و چشم هایم نخواهد دید...

و سحر خواهد آمد! اگر خدا، خدای من است

تقدیم به مادرم و همه ی مادرها

چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی عشق مقابل چشمانم آب می شود،وقتی نغمه های زلالش دیگر برای لالایی کودکانه ام توانی ندارد.

وقتی هنجره اش چیزی جز سرفه های مکرر درد آلود رو به انتها،عق های ویارانه ی آب سیاه به خود نمی بیند.

تو چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی نگاه عشق درخشندگی روزهایی که در پناهش آرام می گرفتم و  قصه ی پریان و دیوان را برایم می گفت ندارد.

تو چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی تنها آغوش بی پناهیهایت حال به دنبال آغوش پر حرارت تو می گردد،وقتی تن کوچکت روح بزرگش را باید گرما دهد.

تو چه می دانی چه می گویم؟!تو چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی به تن بغض های سیاهت رخت لبخند سفید می پوشانی تا عشق غمگین بلورهای چشم تو نشود؛چه چیزی بر تو می گذرد.وقتی برای چسباندن چند نفس بیشتر به نفس هایش تمام زشتی ها را زیبایی،تمام بدها را خوبی به هزار ترفند مبدل می کنی؛با دل خون لباس دلقک های هزار چهره را به تن می کنی.

تو چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی برای زاده ی عشق باید بسان مادری دلسوز باشی،وقتی امید تو را به بازی قایم موشک فرا می خواند.

تو چه می دانی چه می گویم؟!

که خنده های مستانه ام صدای سازی است برای نشنیدن مرثیه ی دل

تو چه می دانی چه می گویم؟!

که هر دوری از عشق دلم را نا آرام ترسها و اتفاقات نگفتنی می کند،با هر صدای زنگی منتظر آوای غم هستم.

تو چه می دانی چه می گویم؟!

وقتی بوی عطر عشق بوی اطلسی بیمارستان هاست،وقتی هر لحظه برایت ارزش قرن را دارد.

تو چه می دانی چه می گویم؟! تو چه می دانی چه می گویم؟! تو چه می دانی چه می گویم؟!

حاج اکبر زد ، حاج فتح الله زد ، حاج امیر زد ، حاج کامبیز زد ، حاجیه خانم منیر السادات هم زد . همه زدند و الحق والانصاف هم تمام سعی شان را کردند که خوب بزنند . اگر یکی خطا می رفت زیر لب چیزی می گفتند و دوباره می زدند و آنقدر می زدند تا بخورد و حساب شود .

حاج نصیر که دفعه ی سیزدهم اش بود می آمد هیچ اضطرابی در چهره اش پیدا نبود . دهانش را می گذاشت نوک نی قوطی آب میوه و می مکید و راحت می زد : " یکی ، دوتا ، سه تا ، چارتا ، پنش تا ، شیش تا ، هف تا " اما حاج عزیز اله عطار انگار که آب در هاون می کوبید ، بیچاره هر چه زد نخورد . کم کم شک برش داشت که نکند هنوز یک جای کارش می لنگد و در یک لحظه همه ی آن هفتاد و سه سال که از خدا عمر گرفته بود آمد جلوی نظرش . حاجیه خانم شهلا هم که مچ دست راستش در تمرین ایروبیک در رفته بود یک نایب عرب خوش قامت و قوی برای خودش گرفته بود و با هر ضربه که به هدف می خورد حسابی هیجان زده می شد و جیغ می کشید و می خندید و دو انگشتی تشویقش می کرد . حاج کریم هم که از امامزاده محله شان هفت تا قلوه سنگ به تبرک آورده بود و همانجا با خدا قرار گذاشته بود که اگر هر هفت تا یکراست بخورد و هیچ کدام هدر نرود نشان به آن نشان است که حج اش قبول شده است ، چشم هایش را بست و خوب که توکل کرد همه ی سنگ ها را انداخت و به غیر از دو حاجی پاکستانی که کله ی تراشیده شان مثل هندوانه قاش خورد بقیه سالم ماندند . خلاصه آنجا بساطی به راه افتاده بود که بیا و تماشا کن .

باور کنید این بار من هم زیاد گربه نرقصاندم . خودشان نزده می رقصیدند . من فقط یک گوشه نشسته بودم و به احوال خلق الله می خندیدم و چرتکه می انداختم که از بین این همه حاجی که آمده اند و دارند به ما سنگ می اندازند ، گوش خودمان کر چند نفرشان درست و حسابی حاجی بر خواهند گشت .